Zora

Lekarka-praktyczka z osady Sochy, około czterdziestu lat. Twarda sceptyczka o precyzyjnym oku i suchym, rzeczowym języku — tłumaczy wszystko naturą, pracą albo przypadkiem. Jej diagnostyczna mantra to „skąd to": widzi objaw i od razu pyta o przyczynę. Wdowa; nauczyła się pracować i żyć sama, i nie szukała zastępstwa.

W „Złotej" goniec z przysiółka Jary sprowadza ją do gojeń, które łamią wszystko, co wie o ciele: złamane żebra zrosłe w miesiąc, rany zamknięte przed czasem. Zora prowadzi śledztwo jak lekarka — wzorzec, mapa, próba gleby i wody — i dochodzi do ciepłego, ciemno-złotawego kamienia wydobytego z gliny przy starym brodzie, wokół którego krążą te niemożliwe gojenia. Zderza się z murem: mieszkańcy Jar mówią o błogosławieństwie, nie o kamieniu. Wraca do Soch odmieniona, z jedną rzeczą, której nie umie nazwać, i z nową uczennicą przy swojej pracy — przyjęła Nię gestem, nie kontraktem. Pytanie „skąd to" zamknęła w spokoju, nie w braku odpowiedzi.